งืม ๆ เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมานานแล้วอ่ะนะ ตอนนั้นเราเรียนอยู่ประมาณ ม.2 เองมั้ง (ถ้าจำไม่ผิดนะ) ที่จริงแล้วก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มานานแล้วนะเนี่ย แต่ก็เป็นเพราะไอ้กิ๊กแหละ มันเอาเรื่องนี้มาเล่าให้กระติ๊บฟัง เมื่อกี้นี้เอง เราก็เลยนึกขึ้นมาได้ งืม ๆ ตอนนั้นก็ไม่ขำอ่ะนะ แต่ตอนนี้รู้สึกดีแฮะ ก็เลยอยากจะเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังอ่ะนะ…
เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่าช่วงซักอาทิตย์ที่ผ่านมานี่ งานเราไม่เดินเลย ไม่ได้แตะงานอะไรเลยอ่ะ แล้วก็เลยรู้สึกว่า ไม่ได้แล้วนะ เดี๋ยวงานเสร็จไม่ทันนะ ไม่ทันแล้วเรา ไม่ทันแล้ว และวันนี้เราไปเรียน summer เป็นวันแรก อาจารย์สอนครึ่งวัน เราก็คิดละว่า บ่ายนี้แหละ จะเริ่มทำ research ก็ก่ะว่าจะไปนั่งทำที่หอสมุดคับ ก็แบกไปคับ หนังสงหนังสือ…..เีรียนเสร็จปั๊บ ก็รู้สึกถึงความง่วงขึ้นมาทันที ก็เลยเปลี่ยนใจกลับหอดีกว่า กลับมาก็หลับไปเลย (ลืมทุกอย่างที่ตั้งใจจะทำไปเลยอ่ะ ) … พอตื่นขึ้นมาอีกทีตอนบ่าย 3 กว่า ๆ ก็วิตกจริตอีกแล้วคับ ก็เลยกุลีกุจอ เปิดคอม ฯ มานั่งหาศัพท์ ทำไปซักพัก (ประมาณ 10 นาที) ก็เริ่มเล่นเกมส์ เหอ ๆ ก็ ตอนนั้นมันเบื่อนี่นา (ก็เลยลืมทุกอย่างที่ตั้งใจไว้ -> รอบที่ 2 ) เล่นไปจนถึงทุ่มนึง ก็ออกไปกินข้าว ก็วิตกจริตอีกแล้วคับ ประมาณว่า ไม่ทันแล้ว ตายแล้ว ๆ ก็คิดในใจ เอาล่ะรีบกลับไปอาบน้ำแล้วมานั่งทำงานดีกว่า กลับมาปุ๊บ นั่งดูทีวีซักพัก ก็ไปอาบน้ำ แล้วก็เตรียมหนังสือจะอ่านแล้วอ่ะ แต่ปรากฎว่า เจอรายการเกมส์อัจฉริยะข้ามคืน ก็เลยนั่งดูจนจบ (ก็เลยลืมทุกอย่างที่ตั้งใจไว้ -> รอบที่ 3 ) งืม ๆ แล้วก็มานั่งเขียน blog เนี่ยแหละ เฮ้อ ๆ ก็นะ ได้เข้าใจคำว่าไฟไหม้ฟางจริง ๆ ก็คราวนี้แหละ 555
